feelfree2share

ผมก็เป็นผู้ชายดาษๆทั่วๆไป เป็นมนุษย์เงินเดือน นั่งทำงานตำแหน่งเล็กๆในออฟฟิซ ในตำแหน่งธุรการ แต่ธุการของบริษัทนี้แปลกหน่อยตรงที่ต้องทำได้ทุกอย่างไม่ว่างานหนักหรือเบา เรียกง่ายๆก็คือเจเนอรัลเบ๊ (GB) ผมเป็นคนที่ไม่ค่อยมีคนพูดถึงมากนัก แม้ว่าจะนั่งทานข้าวอยู่ด้วยกันตั้งหลายคน เป็นนายจืดชืดในสายตาผู้อื่นยามเหตุการณ์ปกติ แต่จะเป็นคนที่โดนเรียกใช้เป็นคนแรกๆเมื่อมีภารกิจที่ดูแล้วเสี่ยงเจ็บตัว ผมเป็นคนพูดเสียงค่อยๆ พูดไม่ค่อยมากมายนัก มักจะนั่งเงียบๆเสียมากกว่า ไม่ใช่ว่าผมพูดเสียงดังๆไม่ได้ แต่เสียงของผมดูเหมือนจะไม่เคยเข้าถึงใจของใคร เป็นเสียงที่แผ่วเบาราวกับจะไม่ได้ยิน น้อยครั้งนักที่มีคนเดินเข้ามาหา ทำให้ใจผมเต้นตึกตักด้วยความตื่นเต้นในทุกย่างก้าวที่เขาหรือเธอเดินเข้ามา แม้สุดท้ายเขาหรือเธอเพียงแค่แวะมาส่งเอกสาร หรือสั่งงานผม ผมต้องตื่นเต้นและแอบลุ้นอยู่ทุกทีว่าจะมีไหม ใครสักคนหนึ่งที่จะเข้ามาคุยกับผมเสมือนกันกับคุยกับเพื่อน หรืออย่างน้อยขอแค่คุยถามสารทุกข์สุขดิบเหมือนคนทั่วไปเขาถามกัน จนบางครั้งผมก็เริ่มที่จะรู้สึกเศร้าใจกับความจืดชืดของตัวเองที่ถึงขนาดไร้วี่แววคนมองเห็นหัวได้มากขนาดนี้

 

จนกระทั่งถึงวันหนึ่งวันนั้น วันที่ทำให้ผมถึงกับผงะด้วยความตกใจถึงขั้นตกเก้าอี้ เรียกเสียงฮาจากเพื่อนที่นั่งทำงานข้างเคียงได้ยกใหญ่ "วันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์"  ซึ่งสำหรับผมแล้ววันวาเลนไทน์ ก็เป็นวันปกติที่ก็ต้องทำงานงกๆทั้งวัน ทำงานเสร็จก็กลับบ้านเช่า ก่อนเข้าบ้านก็แวะซื้อข้าวเย็นกลับไปนั่งทานคนเดียว แต่เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในวันนี้มันทำให้ผมงงงัน ไม่รู้ว่าจะต้องทำหน้าอย่างไร ไม่รู้ว่าต้องเดินไปทางไหน คำถามต่างๆ คำพูดต่างๆมันอื้อ มันอึงอยู่ภายในหัวผมตลอดทางที่เดินทางกลับบ้านเช่า เธอคนนั้นที่เดินเข้ามาที่โต๊ะของผมในช่วงเวลาก่อนเลิกงานแค่เพียง 5 นาที เธอเป็นพนักงานจากฝ่ายบุคคล เธอชื่อ "ณัฐนิชา" เพื่อนๆมักเรียกเธอว่า " น้ำผึ้ง" เพราะเธอเสียงหวาน แล้วเธอก็ถูกใจชื่อนี้มากเสียด้วย เพราะสังเกตุเห็นเธอจะใช้คำแทนตัวว่าน้ำผึ้งเสมอ ทีแรกผมก็นึกว่าคงมีงานเข้า ผมคงต้องกลับช้าอีกสักหน่อยซะแล้ว แต่ผิดคาด ผิดคาดไปอย่างมากเมื่อเธอยื่นของให้ผม 2 สิ่งพร้อมด้วยคำพูดที่บอกว่า"กรุณารับไว้ด้วยนะคะ" ผมยังคงนั่งงงแล้วถามเธอว่า"ฝากให้ใครนะครับ" เธอหัวเราะนิดๆ พร้อมกับน้อมตัวเข้ามาใกล้ๆหูของผมแล้วพูดอีกครั้งว่า "กรุณารับไว้ด้วยนะคะ" ช่วงเวลานั้นผมแทบจะหยุดหายใจ ทั้งๆที่น่าจะเป็นช่วงเวลาที่ดีมากที่ผมได้ใกล้ชิดถึงขนาดหน้าแทบจะติดกัน แม้ผมจะลืมหายใจไปในช่วงสั้นๆ หูอื้อไปเล็กน้อย แต่กลิ่นหอมๆ เสียงหวานๆของน้ำผึ้งสาวสวยจากฝ่ายบุคคลก็ยังติดอยู่ในใจผม จนกระทั่งผมเผลอเอนตัวมากไปถึงกับตกเก้าอี้ จนเรียกเสียงฮาสนั่นทั้งออฟฟิศ เธอรีบเข้ามาช่วยดึงผมให้ลุกจากพื้น แล้วรีบเดินกลับไปแบบเขินๆ ผมงงมากเลยรีบเก็บของทุกสิ่งยัดใส่กระเป๋าแล้วตอกบัตรกลับบ้าน อย่างที่เล่าให้คุณฟัง

 

ผมนอนคิดอยู่ทั้งคืนว่าจะทำตัวอย่างไร ทำหน้าอย่างไรเมื่อของที่เธอให้มาเป็นกุหลาบสีแดงสดดอกหนึ่งที่ถูกจัดมาอย่างวิจิตรบรรจง กับจดหมายซองสีชมพูลายการ์ตูนน่ารักๆตามประสาผู้หญิงอีก 1 ฉบับ ดอกกุหลาบน่ะผมเห็นแล้วแต่จดหมายนี่สิ ผมยอมรับกับคุณตามตรงว่าผมไม่กล้าแม้แต่จะหยิบมันขึ้นมาจากโต๊ะ มีใครช่วยบอกได้ไหมว่าผมควรจะทำยังไง...กับชีวิตที่จะพานพบเมื่อวันรุ่งพรุ่งนี้

 

วิรุฬห์บัณฑิต

 

ปล. นิยายเรื่องแรกและตอนแรกในชีวิตครับ บรรยากาศในการเขียนชวนอึดอัดมาก ผู้อ่านท่านใดจะติจะชม เอาแบบเต็มที่เลยนะครับ ของรุ่นทดลอง ที่ทำเพื่อลองหาอะไรบางอย่างอยู่...