feelfree2share

ในคืนวันที่สุดแสนจะอ้างว้าง  เหม่อลอยคว้างไปกลางนภากาศ
หาดาวน้อยกลางฟากฟ้าดารดาษ  ต้องคลาคลาดพบเพียงดวงจันทรา

จันทร์เอยเจ้าไม่เหงาบ้างหรือไร  อดห่วงเจ้าไม่ได้ด้วยกังขา
จันทร์เพ็ญเด่นเดี่ยวบนท้องนภา  ไร้เพื่อนบนฟากฟ้าช่างเศร้าใจ

โสมเจ้าคงเหงาเหมือนใจข้า  จึ่งมุ่งหน้าลงไปในน้ำใส
ฝ่าความหนาวความเหงาที่ในใจ  มุ่งลงไปหาเงาจันทร์ในชลที

มองเงาจันทร์เพ่งพินิจคิดอยู่นาน  อยากไหว้วานวารี ณ ที่นี้

ช่วยโอบช่วยกอดตัวฉันที  ฝังรักนี้ในใจฉันตราบนิรันดร์ 

ขอเป็นผู้นำส่งต่อความรัก  ด้วยกอดรัดที่เงียบงันของตัวฉัน
จะนำส่งตรงไปผ่านเงาจันทร์  เป็นกำนัลแด่แสงจันทร์อันสวยเย็น

จันทร์เอยเหนื่อยนักให้พักบ้าง  จะเคียงข้างคอยช่วยดับทุกข์เข็ญ
คอยปลอบประโลมใจให้ชุ่มเย็น  คอยช่วยเป็นเพื่อนคลายเหงาให้กับจันทร์

วิรุฬห์บัณฑิต

ปล. เป็นภาคต่อของวันหนึ่งวันนี้ครับ กลอนแปดธรรมดาๆ ที่บรรยายถึงความเหงาของคนในค่ำคืนที่ฟ้าไร้หมู่ดาว ไม่รู้จะถูกใจท่านผู้อ่านไหม ถ้ารู้สึกอย่างไรก็ติชม แลกเปลี่ยนความคิดกันได้นะครับ

ในวันที่มีแต่เรื่องร้ายๆ ฉันยืนอยู่ในมุมที่เดียวดาย ทรุดตัวนั่งลง กอดตัวเองหนาวสั่น เพียงผนังเยียบเย็นอยู่เคียงข้างกาย แหงนหน้ามองฟ้าหาดาราพร่างพราย เห็นเพียงจันทร์เพ็ญแสงส่องเป็นประกาย ฉันได้แต่นึกหวัง จันทร์เจ้าจะเวทนาเห็นใจ ฉันขอแค่เพียงหนึ่งคนที่ทำให้ยิ้มได้ ขอเพียงแค่นี้...ได้ไหมจันทร์

วิรุฬห์บัณฑิต

ปล. ก็เป็นบทประพันธ์ที่ปุบปับแต่งขึ้นตามอารมณ์ ไม่ใช่กลอนอะไรนะ แค่ความเรียงธรรมดา แค่หนึ่งวันที่แอบโรแมนติค แอบอ่อนไหว หวังว่าคงไม่ทำให้เสียอารมณ์กันนะครับ

สวัสดีครับท่านผู้อ่าน ผมหาของขวัญมาฝากได้อีกแล้ว หามาได้เข้ากับเทศกาลบุญเทศกาลกุศล วันมาฆบูชาในวันพรุ่งนี้นี่เอง วันหยุดกลางสัปดาห์อาจจะไม่ได้ดีใจดี๊ด๊ามากมาย แต่ก็นั่นละครับ ก็พักกันสักนิด ทำบุญชำระจิตใจให้สะอาด

 

ได้ยินเสียงแว่วๆ ถามว่าผมนำอะไรมาฝากหรอครับ อ่ะจิ้มเลยครับ เป็นหนังสือมงคลชีวิตครับ ทำตามแล้วจะไม่มีวันตกอับแน่นอน

 

 

วิรุฬห์บัณฑิต